Długi książkowe (cd)

Myśl Barbary Skargi. Droga osobna, pod redakcją Jacka Migasińskiego i Magdaleny Środy. Wydawnictwo IFiS PAN, Warszawa 2015. Seria Archiwum Warszawskiej Szkoły Historii Idei.

Podwójnie szczęśliwa to edycja, po pierwsze – przez włączenie Barbary Skargi w krąg owej „szkoły historii idei” i podkreślenie jej „drogi osobnej”. Tak było rzeczywiście, więc słusznie to wydawcy i autorzy ujęli. Po drugie – przez połączenie, pod jedną okładką, wspomnień osobistych oraz studiów filozoficznych, niekiedy zbiegających się w jednym tekście (u Jacka Migasińskiego i Magdaleny Środy).

Bardzo dziękuję i bardzo sobie cenię.

Bronisław Geremek, Rozmowy polskie 1988-2008. Wybór, wstęp i opracowanie Jacek Głażewski, Universitas, Kraków 2015.

Bardzo dobry wybór, porządne, filologiczne nieomal opracowanie, pouczający wstęp. Gratuluję i dziękuję Jackowi Głażewskiemu.

Dług książkowy bardzo zaległy

Jan Gondowicz, Trans-autentyk. Nie-czyste formy Brunona Schulza. PIW, Warszawa 2014.

Długo nic nie wpisywałem, bo najpierw cały utwór przeczytałem. Jak zwykle u Janka – bardzo wyszperany, wyśledzony, wyszukany. Osobiście jednak przedkładam nad tą kompozycję niektóre z jego krótkich form, w których osiąga perfekcję.

NB. Nienasycenie nie jest najwybitniejszą powieścią polską XX wieku!
Rany Janek!

Chylę czoła

Stefan Żeromski, Pisma raperswilskie. Wspomnienia i sylwetki. Opracował Zdzisław Jerzy Adamczyk. Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach, Instytut Badań Literackich PAN, Warszawa bd.

Jest to 24 tom Pism zebranych Stefana Żeromskiego, otwierający zarazem edycję Serii czwartej obejmującej Pisma społeczne i wspomnienia.  Notki o tomach następnych poniżej.

Stefan Żeromski, Publicystyka 1889-1919. Opracował Zdzisław Jerzy Adamczyk. Uniwersytet Jan Kochanowskiego w Kielcach, Instytut Badań Literackich PAN, Warszawa bd. 25 tom Pism zebranych Stefana Żeromskiego, zarazem drugi w Serii czwartej obejmującej Pisma społeczne i wspomnienia.

 W tym tomie między innymi: Literatura a życie polskie, Projekt Akademii Literatury Polskiej, Początek świata pracy, Organizacja inteligencji zawodowej…

Stefan Żeromski, Publicystyka 1920-1925. Opracował Zdzisław Jerzy Adamczyk. Wydawcy – jak wyżej. 26 tom Pism zebranych Stefana Żeromskiego, ostatni w Serii Czwartej, obejmującej Pisma społeczne i wspomnienia.

W druku – ukaże się do końca 2016 roku. W nim między innymi: Na probostwie w Wyszkowie, Snobizm i postęp, Organizacja Teatru Narodowego.

Jest to pierwsza kompletna edycja publicystyki, eseistyki i wspomnień Stefana Żeromskiego wydana w  opracowaniu profesora Adamczyka, który poświęcił się temu zadaniu z benedyktyńską pieczołowitością, filologicznym mistrzostwem oraz nieugiętym uporem. Znaczenia takich prac dla kultury narodowej nie sposób przecenić, a im bardziej natrętnie szafuje się przymiotnikiem „narodowy”, tym łacniej są one lekceważone.

Dlatego chylę czoła przed tym dziełem.

Długi książkowe

Stanisław Łubieński, Dwanaście srok za ogon. Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2016.

Podwójne podziękowanie dla Stasia – za dobre czytanie i podziękowanie dla mnie (nie wiem czym zasłużone). Zapraszam też jutro na „Spacer ornitologiczny” pod jego przewodnictwem, w ramach jubileuszu IKP. Sam się stawię niechybnie!

Długi książkowe

Wojciech Dudzik, W poszukiwaniu stylu. Teatr Narodowy 1924-1939. Wydał Teatr Narodowy, Warszawa 2015.

To jest lektura podręczna nie tylko dla historyków teatru, także dla historyków kultury. Gratuluję i dziękuję Wojtkowi Dudzikowi. A na marginesie dodam, że bardzo ucieszyło mnie wyróżnienie przez autora (w Dodatku subiektywnym) spektaklu Uciekła mi przepióreczka… w reżyserii Juliusza Osterwy (o którym, przed rokiem, miałem wykład w TN).

Stefan Żeromski, Dzieje grzechu, tomy 1 i 2. Opracowała Elżbieta Jaworska. Redaktor naukowy obu tomów Zdzisław Jerzy Adamczyk. Wydali: Uniwersytet Jana Kochanowskiego, Instytut Badań Literackich PAN, Kielce-Warszawa bd.

Opracowanie, jak zwykle w tej serii Pism Zebranych Żeromskiego – wzorowe. Szczera podzięka dla profesora Adamczyka, który dowodzi tą edycją, a o mnie nie zapomina.

 

Długi książkowe

Jan Wolski, Wyzwolenie. Wybór pism spółdzielczych z lat 1923-1956. Wybór i opracowanie Remigiusz Okraska, Adam Benon Duszyk. Łódź 2015, Biblioteka Obywatela.

Autor tego tomu, wyraziście zatytułowanego, który żył w latach 1888-1975, był kooperatystą przekonanym, przejętym i nieodstępnym. Był też legendarną postacią lat powojennych, ze swoim nieustannym, jeśli tylko się dawało, wznawianiem idei spółdzielczych, a mnie przypomina się głównie z rozwianą białą brodą, która czyniła z niego przybysza z przełomu tamtych wieków. Broszurę Spółdzielczy samorząd pracy, można uznawać za obowiązujący ciągle katechizm spółdzielczości, a jeden z jej rozdziałków pt. Małe artele ciesielskie, budzi moje wzruszenie. Niestety tej cennej edycji zabrakło bibliograficznej informacji o pierwodrukach.

Pokolenia albo porządkowanie historii. Wybór, wstęp, opracowanie Hubert Orłowski. Przekład Izabela Drozdowska-Broering, Jerzy Kałążny, Rafał Żytyniec, Wydawnictwo Nauka i Innowacje, Poznań 2015.

Zaczyna się, jak należy, od Karla Mannheima, a kończy na „pokoleniu golfa” (jeśli ono istnieje). Antologia doprawdy fundamentalna, z której zawartości przepytywać będzie trzeba wszystkich, którzy używają kategorii „pokolenie”, zatem piszącego te słowa również. Opracowana bezbłędnie i niezawodnie przez Huberta Orłowskiego, któremu przesyłam podziękowania i przyjacielskie pozdrowienia.

Długi książkowe

Heinrich Olschowsky, Klucze do kultury. Z perspektywy niemieckiej o literaturze polskiej. Przekład przejrzał, posłowiem opatrzył i do druku podał Marek Zybura. Universitas, Kraków 2015.

Henrykowi, przyjacielowi wiernemu, serdeczna podzięka za ten dar i przypisanie.

Profesorowi Markowi Zyburze gratuluję pomysłu i jego realizacji.

Wszystkim polecam ten reprezentatywny wybór esejów i studiów wybitnego niemieckiego polonisty i komparatysty.

***

Ryszard Stemplowski, Wprowadzenie do analizy polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej. W aneksie kalendarium 1989-2014, Ryszard Stemplowski i Rafał Tarnogórski. Scholar, Warszawa 2015.

Autorowi bardzo dziękuję i zaraz się sumituję, bo to dla mnie trochę odległe, przeto i za trudne.

 

 

***

Piotr Wilkoń, Rzeczywistość sprawdzana sobą. O prozie Białoszewskiego, „Śląsk’. Wydawnictwo Naukowe, Katowice 2013.

Tą książką, podwójnie mi dedykowaną, bo w druku i odręcznie, Piotrek prawdziwie mnie wzruszył. Czekam  teraz na jego prozę, której wyimki mi czytał oraz na to, że wyzdrowieje i pójdziemy na wiosenny spacer, jak sobie obiecaliśmy.

Dorota Bartyzel-Dukaczewska, Siedem kręgów. Novae Res. Wydawnictwo Innowacyjne, Gdynia 2015.

Sumituję się bardzo, z powodu opóźnienia tej noty, ale rzecz jest pokaźna i wymaga uwagi. Dedykacja zaś tak ujmująca, że nie mogę jej ujawnić.

Piotr i Dorota, niezależnie od siebie, byli kiedyś, a właściwie ongiś, moimi studentami, więc tym bardziej cieszy mnie ich pamięć.

Długi książkowe (cd)

Janusz Drzewucki, Życie w biegu. O ludziach, miejscach, literaturze, piłce nożnej, maratonach i całej reszcie. Melanż, Warszawa 2015.

Janusz Drzewucki, Charakter pisma, szkice o polskiej poezji współczesnej, Instytut Książki – „Twórczość”, Kraków-Warszawa 2015.

Janusz Drzewucki, Stan skupienia. Teksty o prozie. Wydawnictwo Forma, Szczecin, Bezrzecze 2014.

Januszowi Drzewuckiemu nie zazdroszczę tego, że jest wytrawnym maratończykiem, bo w tym biegu nie mogę już startować; nie zazdroszczę mu też, że jest czynnym krytykiem literackim, trzymającym oko i pióro przy współczesnych wydarzeniach literackich, bo w tej konkurencji, podobnie jak w maratonie, nie mam możności startować. Zazdroszczę mu natomiast tej czułej zażyłości, jaką osiągnął w swojej przyjaźni z Tadeuszem Różewiczem, której wyraźne  ślady odnajduję w Życiu w biegu, ale całą ich ścieżkę Janusz powinien koniecznie odtworzyć. On umie o taka zażyłość się troszczyć i dlatego przeradza się ona w przyjaźń, umie też, samemu będąc poetą, nie tylko czytać empatycznie innych poetów, ale też ich podziwiać i, co równie ważne, profanom przybliżać. I tak, na przykład, przypomniał mi dawnego kolegę, Andrzeja Słomianowskiego, a przybliżył tym, co napisał o jego poezji. Czy krytyk może osiągnąć coś więcej niż przyczynić się do dobrego spotkania?

Długi książkowe (cd)

Alfonsas Edintas, Alfredas Bumblauskas, Antanas Kulakauskas, Mindugas Tamosaitis, Historia Litwy. Przekład z drugiego wydania litewskiego, Vilnius 2013.

Alfredas Bumblauskas, Wielkie Księstwo Litewskie. Wspólna historia, podzielona pamięć. Tłumaczyła z litewskiego Alicja Malewska, Warszawa 2013.

Dialog kultur pamięci w regionie ULB. Pod redakcją Alvydasa Nikzenaitisa i Michała Kopczyńskiego, Warszawa 2014.

Wszystkie te książki podarował mi podczas wileńskiej konferencji historyków (6-7 listopada, zob. odpowiedni wpis) profesor Alfredas Bumblauskas, główny autor tych książek, duch i osoba sprawcza tej konferencji.

Upłynęło trochę czasu zanim oswoiłem się z tymi pracami, ale myśl główna coraz lepiej do mnie przemawia: Wielkie Księstwo Litewskie, podług współczesnych historyków litewskich, stanowi nasze wspólne dziedzictwo, co zmienia panującą długo litewską wizję antyjagiellońską, zaś koncepcje historyków, jak pisze Alfredas, związane są nieodłącznie z dominującymi wizjami przyszłości.

Wszystko to oczywiście wymaga rozwiniętego omówienia, jakie może jeszcze uda mi się napisać.

« Poprzednia stronaNastępna strona »