Andrzej Walicki (1930-2020)

 

Jak się okazało po latach, mieliśmy z autorem Osobowości a historii zajmować się Stanisławem Brzozowskim nieomal równolegle. Przyjaźniłem się z Andrzejem Walickim ponad pół wieku. Była to przyjaźń falująca, raz bliższa, raz dalsza. zawsze jednak, przynajmniej z jego strony niezawodna, a jej najbardziej okazałym owocem były cztery tomy Prac wybranych Andrzeja Walickiego opublikowane w serii “Klasycy Współczesnej Polskiej Myśli Humanistycznej”, wydawanej przez krakowski Universitas. Redagowałem tę antologię, napisałem do niej wstęp, a co najbardziej znamienne i dotąd zatajone, została ona przygotowana i zrealizowana podług mojego, a nie autorskiego projektu.

Andrzej Mencwel, Byłoje i dumy, “Przegląd Filozoficzny”, Rocznik 30, Warszawa 2021, nr 2 (118), poświęcony Andrzejowi Walickiemu, s. 31-41

Dyskusja o nowoczesności

Doceniam powagę książki Tomasza Kizwaltera i powinna ona stać się ośrodkiem publicznej dyskusji o modelach naszych dążeń modernizacyjnych, ponadto podręcznikiem akademickim oraz podstawa dla licealnych programów szkolnych. (…)

Jeśli “nowoczesność” ma odzyskać właściwą humanistyczną treść, trzeba zerwać z tą prostacką karykaturą Oświecenia, przywrócić mu całe bogactwo wewnętrznych napięć i kontrowersji ideowych, form artystycznych i odkryć naukowych, programów politycznych i treści społecznych”.

Andrzej Mencwel, Oświecanie nowoczesności, “Przegląd Polityczny” , nr 165, 2021, s. 90-98. Odpowiedź Tomasza Kizwaltera na moją dyskusję pt. Nienowoczesna nowoczesność, tamże, s. 98-101.

Cząstka i podzięka

Przed wojną, Zdanie. Pismo Stowarzyszenia “Kuźnica”, nr 1-2 (184-185) 2020, s. 97-99. Z adnotacją: Fragment większej całości, której ukończenie nie daje się przewidzieć. Czyli cząstka.

Ten numer “Zdania” jest ostatnim zredagowanym przez Edwarda Chudzińskiego, szefa czasopisma od lat dwudziestu. Jest naprawdę bogaty, z pozycjami wybitnymi, których nie wyliczam (żeby  nikogo nie pominąć), ale je polecam.

Z powodu separacji pandemicznych egzemplarz dotarł do mnie później, tym mocniejsze są jednak moje wyrazy uznania i wdzięczności dla Edwarda, zawsze niezawodnego i zawsze przyjacielskiego. Liczę na to, że uda nam się spotkać, jak to zwykle bywało, w Klubie Księgarza, podziękować należycie odchodzącej redakcji i powitać nową!

Drobiazgi

“Forum Kobylińskie”, nr 1 (66), 2020, zob. strony 4, 8 i 18.

Odkrywcze skrywane, “Książki. Magazyn do czytania”, czerwiec 2020, s. bn (około 100).

Dyskusja z Wykładem Noblowskim Olgi Tokarczuk

Andrzej Mencwel, Czuły wielogłos, Twórczość nr 7/8, 2020 (Jubileusz 75 lecia!), s. 197-203.

Kres chiromancji

… to na nas, głównie na tych uczczonych już powyżej wybrańcach bogini mądrości, zakończyła się definitywnie epoka antycznych skrybów i średniowiecznych kopistów, ponieważ byliśmy ostatnimi emisariuszami manuskryptu, pisma odręcznego, chirografii równie magicznej jak chiromancja.

Andrzej Mencwel, Kres chiromancji, Pismo. Magazyn opinii, nr 5 (29), maj 2020, s.72-75.

Wspominam Michała Nawrockiego

Andrzej Mencwel, Iskrzenie, Postępy Fizyki. Czasopismo naukowe Polskiego Towarzystwa Fizycznego poświęcone upowszechnianiu wiedzy fizycznej, nr 1/2019, s. 33.

Najdłużej, bo przez jakieś piętnaście lat spotykaliśmy się w Radzie Programowej Festiwalu Nauki i zwykle siadaliśmy tak, aby widzieć się nawzajem. Wydaje mi się teraz, że oczami mówiliśmy do siebie więcej niż słowami, chociaż nie należeliśmy do milczków. Czasem w tych oczach iskrzyło i to również składa się na tą dobrą pamięć, którą o Nim zachowuję.

Chwała Pomianowi

Andrzej Mencwel, Iść po prąd, “Przegląd Polityczny”, nr 156/2019, s. 141-143.

“Dojrzałe Oświecenie, jakie za Krzysztofem Pomianem mam na uwadze, jest także czasem współczesnym, który dopiero przez nas może być dopełniany. Nie ma w nim, jak i w nas, wiary w nieodparty triumf wielkiej światłości, rozjaśniającej ostatecznie wszelką ciemność. Jest natomiast świadomość, że w mroku świata będzie tylko tyle światła, ile nam samym uda się zapalić”.

Inaczej niż w propagandzie

Andrzej Mencwel, Pytanie o “klasę dla siebie”. “Zdanie”, nr3-4 (182-183) 2019, s. 22-25.

“Transformacja zachodząca w Polsce po roku 1989, choć nazywano ją często rewolucyjną, była jednak restauracyjna. Restaurowano bowiem kapitalizm oraz właściwe mu społeczeństwo klasowe, choć na gruncie cywilizacyjnym zasadniczo zmienionym przez przeobrażenia powojenne”.

Sarmacja teraz

Sarmacja czyli Polska wytrzebiona. Z prof. Andrzejem Mencwelem rozmawia Maciej Stasiński. Magazyn Świąteczny Gazety Wyborczej, 31 sierpnia-1 września 2019, s. 32-33.

“Trzeba spod Bramy Straceń na Cytadeli wydeptać drogę do Pomnika Poległych Stoczniowców”.

Next Page »